Facebook zegt..

Wat je normaliter doe, buiten de vakanties om, dat is je normale leven en daarin moet je tevredenheid, geluk en plezier vinden.

Ik zag zojuist foto's op facebook van mijn vrouw. Ze vierden een reunie-feest van school. Dit gaf me een jaloers gevoel. Gelukkig heb ik het ook naar mijn zin en geniet ik van de rust en bezinning.

Al haar geld en het geld van komend jaar zit in Bolivia en haar 2 weken. Dat gaat haar zwaar vallen en daar zal ze lang op moeten teren. Niet zozeer jaloers maar eerder zielig en dom..

ondergeschikt

Grenzeloos zorgen voor..

Ik had gezegd tegen haar en tegen mezelf dat ik nooit meer geld zou gaan lenen. Toch heb ik dit gedaan; 5000 euro. Dit is voor haar en voor onze liefde. Hoewel ik weet hoe zwaar de belasting is voor ons de komende tijd, financieel en psychisch (gevoel van vrijheidsbeperking), weet ik ook dat mijn vrouw alles zal doen om het zo snel mogelijk terug te betalen. Dat heeft ze eerder al bewezen.

Vanmorgen belde ze nog en vroeg ze om 1000 euro.. Ik heb gejankt en voelde me gebruikt en voor het blok gezet. De keuze was: mijn vrouw laten vallen of over mijn grenzen heen. Ik heb voor het laatste gekozen vanwege de liefde maar ik heb mijn vrouw laten beloven dat we volgend jaar alles zo snel als mogelijk terug betalen en daarna samen leuke dingen gaan doen en vakantie hebben. Ik ben met haar getrouwd en ik werk voor haar broer en zoon.. Dat voelt niet goed, hoewel ik haar begrijp.

Ik ben met haar getrouwd omdat ik van haar hou en omdat dit mijn leven mooier en beter zou maken. Het huwelijk dat ik voor ogen had, dat is het nog niet geworden. Nog steeds ben ik in afwachting van onze echte start. Ergens heb ik hoop dat het nadat de geldproblemen zijn opgelost, het ook echt een mooi leven samen kan zijn.

Samen reizen en mooie herinneringen maken.

Gezellig samen zijn, in rust. Samen je eigen ding doen.  

Evaluatie van onze relatie.

Na een paar dagen bezinning denk ik na over hoe alles toch zo gelopen is..

Het begon met haar leven te leven en mezelf daardoor gevangen voelen. Ik paste me volledig aan en was mezelf niet. 

Na verloop van tijd en het herhaaldelijk valselijk worden beschuldigd van ontrouw en disrespect, was ik genoeg pijn gedaan om voor mezelf op te komen. Dit was enorm belangrijk voor mijn zelfontwikkeling. Grenzen aangeven en bij alles nadenken of ik dat zelf ook wil ofdat ik het alleen voor de ander doe. Hierdoor veranderde ik.

Wat ik ook ergens een beetje ben gaan leren dat is het niet serieus nemen van waanzinnige opmerkingen vanuit de jaloezie van mijn vrouw. Negeren werkt het beste voor mij al bevestigt het haar gevoel van mijn gebrek aan liefde voor haar. Ga ik met haar meepraten en rare dingen terug zeggen dan doe ik haar pijn omdat ze in haar gevoel het echt beleeft en het is voor haar echt. Het zijn wanen; onjuiste conclusies trekken uit omstandigheden. Serieus praten heeft geen zin omdat ze overtuigd is van haar gelijk en ik kan alleen maar het boetekleed aantrekken, excuses aanbieden en beterschap beloven voor dingen die ik niet doe of heb gedaan....

Er zijn ook best wel wat grote verschillen. Persoonlijk heb ik behoefte aan verdieping en inspiratie. Waar zij de energie haalt uit samen zijn, muziek en dansen, lol hebben, knuffelen,  heb ik in de weekenden vooral behoefte aan rust.

Ik wil lekker rustig wakker worden, documentaire kijken of een interessant programma, daarna een beetje opruimen, boekje of tijdschrift lezen, wandelen in de natuur, beetje knuffelen en samen praten over alles, zonder problemen of negatieve dingen. Ik wil in het weekend uitrusten, geinspireerd worden, even alles vergeten en vooral positieve input.

Waar we ook in verschillen dat zijn onze dromen. Waar ik droom van wereldreizen, persoonlijke ontwikkeling, een gelukkig leven met weinig stress, daar droomt zij van een huis met meer kamers (kledingkamer) en een tuin. Ik heb het gevoel dat ze zichzelf voortdurend tegenover iedereen wil bewijzen. Ook kan ze moeilijk accepteren dat ze bijna 50 is, dik en te zwaar is met een lichaam vol putten en slijtage. Ze ziet ook de keerzijde van haar dromen niet; hogere vaste lasten, meer onderhoud en huishoudwerk, en een onhaalbaar schoonheidsideaal dat frustreert.

Door haar minderwaardigheidsgevoel ziet ze ook in elke vrouw een concurrent. De problemen in Bolivia (lening, huis en onderhoud familie) helpen daar ook niet in mee. Tevens is haar taalachterstand groot en is ze ook daarin deels afhankelijk van mij. Ze wil alles snel en direct oplossen en doen maar dat is meestal niet haalbaar of het is niet de beste weg.

Op mijn werk ben ik vooral bezig met mijn hoofd. Het is mentaal werk; onderzoek, regisseren, netwerken en administatie. Ook werk ik in de avond en soms is elke week mijn rooster anders. Dit omdat dit nodig is voor mijn werk. Gelukkig vind ik mijn werk ook leuk en heb ik ook fijne collega's. Dat maakt het minder zwaar.

Op haar werk is het vooral fysiek; schoonmaken en vuilniszakken weggooien. Gezien de hoeveelheid uren dat ze dit doet en haar leeftijd is dit zwaar. Ook vind ze het niet leuk en werkt ze onder haar niveau. Met haar collega heeft ze ook geen klik en daardoor heeft ze veel extra stress. Dit alles met haar achterdochtige, complotdenkende, minderwaardig voelende karakter. Het is zwaar voor haar en ze doet het voor het oplossen van de problemen in Bolivia. Dat maakt haar richting mij nog jaloerser en ze misgunt me mijn werkplezier soms. Ze probeert dit soms ook te verpesten door jaloerse, achterbakse opmerkingen te maken.

Ze wil graag een kind samen met mij. Dat hebben we niet en dat is maar goed ook. Ik heb op dit moment te weinig rust in mijn leven en met een kind zou dit nog minder worden. Ook weet ik niet hoe ze zonder te werken geld kan verdienen en naar Bolivia sturen. Tevens is een kind krijgen op die leeftijd niet zonder gevaar. Een kind kan haar niet gelukkig maken. Gelukkig zijn moet van binnen komen. Ook zou het me extra belasten vanwege haar taalbarriere en cultuurverschil.

Kortom: hectisch en uitdagend. 

in stilte

Twee weken alleen..

Sinds een paar dagen is mijn vrouw naar Bolivia voor familiebezoek. Dat betekent dat ik even alleen ben.

Stiekem geniet ik ervan om alleen te zijn en daar voel ik me schuldig over. Ook weet ik dat ze terug komt waardoor ik niet teveel wil genieten omdat de overgang anders teveel is..

Lekker rustig wakker worden met een bak koffie, zonder gepraat. Daarna rustig een plan bedenken voor de dag; een soort to-do lijst. Daarna aan de slag zonder te hoeven denken aan mijn vrouw en zonder storende berichten op de telefoon.

Bij thuiskomst kan ik heerlijk ontspannen en tot rust komen.

Daarna na bed, rustig naar bed en zonder stress van haar werk voor de dag erna. Altijd problemen tussen haar en haar collega.. Nu even lekker niet!